Mpowering People

Stichting Mpowering People is een onafhankelijke humanitaire organisatie. Een initiatief dat in oktober 2003 dankzij de gezamenlijke inspanning van een team van Nederlanders en Nicaraguanen werkelijkheid werd. De teams in Nicaragua en Nederland streven samen met de kinderen en ouders naar een duurzame oplossing van de uitzichtloze armoede waarin het merendeel van de Nicaraguaanse bevolking leeft.

 

Empowerment werkt

We kiezen ervoor om de kinderen, hun ouders en gemeenschap stap voor stap meer te ‘empoweren’. Via educatie, voorlichting, sport, theater en intensieve begeleiding. Dat is een langdurig proces, maar hét werkt. We zien nú al de eerste positieve resultaten. Niet alleen zijn de meeste schoolrapporten aanzienlijk verbeterd. En studeerden vorig schooljaar onze eerste 21 kinderen af van de lagere school. En 22 van de middelbare school. Maar we zien ook dat zowel de ouders en kinderen weer durven dromen over een betere toekomst.   

 

Apetrots

Oprichtster Dorien van Schie: “Het is prachtig om te zien dat straatkinderen als Wilber en Joen trots alle borden voorlezen die ze op straat tegen komen. Laatst zat ik met Marco in de wachtkamer bij de dokter toen hij spontaan begon voor te lezen uit een folder over prostaatproblemen. Niet bepaald lectuur voor een negenjarige, maar ik kreeg tranen in mijn ogen van het trotse koppie dat hij erbij trok. En Cesar, het eerste jongentje dat ik besloot te helpen, herken ik nu bijna niet meer terug. Hij is bijna genezen van zijn verlegenheid en praat tegenwoordig honderduit. Ook met onze Angel gaat het een stuk beter. Hij is nog regelmatig boos omdat hij zo een honger heeft. Maar sinds een jaar is hij nu compleet gestopt met het gebruiken van drugs. Bovendien is hij tegenwoordig met zijn 15 jaar één van onze grootste steunpilaren in de wijk Adiact. En zijn wij net als hij apetrots op zijn zwemprestaties.

 

Dolgelukkig

En ook de ouders zijn sinds 2003 enorm veranderd. Een grote groep denkt en helpt actief mee. De meeste ouders zijn dolgelukkig dat hun kinderen nu een kans krijgen, die zij zelf nooit gehad hebben. Natuurlijk moeten we met zijn allen nog elke dag hard werken om problemen op te lossen. De ene keer op school, vaak bij de kinderen thuis, maar meestal op straat. Elke keer weer worden we verrast door de problemen waar we mee geconfronteerd worden: zoals de meisjes die verteld wordt dat ze behekst zijn, misstanden op scholen, broertjes en zusjes die overlijden doordat er geen geld is voor medicijnen. En ga zo maar door.

 

Maar we zien ook echt grote verschillen met 2003, het jaar dat we begonnen. De meeste kinderen en ouders die deel uitmaken van ons programma hebben weer vertrouwen gekregen in zichzelf en in de toekomst. Hun leven is minder uitzichtloos en ze durven weer te dromen. En door de persoonlijke aandacht die we ze geven, zie je ze groeien. Een mooier resultaat kan ik me niet bedenken.”