Ternauwernood ontsnapt aan ontvoering

Donderdag 11 maart kwam Carlos, de docent van de lagere school uit de wijk Sutiaba, langs op het kantoor van MPowering People. Hij was uiterst bezorgd over iets wat tijdens de huiswerkles die zelfde middag was voorgevallen.

Een van zijn leerlingen, die ook deelneemt aan het programma van MPowering People, kwam lusteloos en met gebogen hoofd de klas binnen. De jongen vertelde zijn leraar dat hij de vorige dag, toen hij na school op weg naar huis was, werd tegengehouden door een bestelwagen die plotseling vóór hem stopte. Er stapte een man uit die probeerde hem te grijpen en in de auto te stoppen. De jongen beet de man in zijn hand en rende daarna zo hard weg als hij kon.

Zijn familie heeft meteen aangifte gedaan bij de politie.

Orgaanhandel

De armoede dwingt ouders om hun kinderen hele dagen alleen te laten, op zoek naar werk en eten. Ze verwaarlozen hun kinderen, die, zoals onze mentor Gioconda het uitdrukt, veranderen in ‘kinderen van het leven’. De media besteden geen enkele aandacht aan deze verdwijningen, alsof die meisjes en jongens er niet toe doen. In de wijken wordt er natuurlijk wel volop over gesproken, maar de mensen staan machteloos.

Het gaat hier wel om onze meisjes en jongens! Zij moeten het hoofd bieden aan tal van problemen, vanaf het moment dat ze opstaan en naar school gaan, totdat ze thuiskomen en huiswerk maken of met hun ouders moeten werken. Gelukkig wist deze jongen aan zijn belager te ontkomen.

Een spannende week....

In de week voor Pasen, Semana Santa, ligt heel Zuid-Amerika plat. Nicaragua dus ook. Het is de week van de eindeloze processies in het teken van de via dolorosa die Christus aflegde richting zijn kruis. Dit jaar zullen die processies in León echter in het teken staan van de woorden van een baby die vorige week in het ziekenhuis van León geboren werd.

Een soort nieuwe Messias
Volgens onze projectcoördinator, de Spaanse Ana, is León al een kleine week in rep en roer. De stad fluistert dat een baby vorige week, vlak na zijn geboorte gefluisterd zou hebben, dat León tijdens Semana Santa ten onder zou gaan door een natuurramp. Vervolgens blies de baby zijn laatste adem uit. “Het gekke is”, zo vertelde Ana tijdens onze teammeeting, “dat je er bijna zelf in gaat geloven omdat iedereen op straat erover praat en erin gelooft. Tot de dokter, de tandarts en de onderwijzers in ons project aan toe. Stuk voor stuk mensen die toch wel enige scholing hebben gehad.”

Magisch realisme
En dat snap ik maar al te goed, want het land en de bewoners ademen een sterk magisch realisme. Elke dag weer gebeuren er rare dingen. Soms zo raar en onvoorstelbaar, dat je het hier in Nederland niet eens durft te vertellen, omdat het te ongeloofwaardig klinkt.

Klopgeesten in mijn huis
Dan heb ik het niet eens over de klopgeesten die ook in mijn huis wonen. Die zo af en toe het licht uitdoen. Een klopgeest heb ik zelf nog nooit gehoord, wel een grote leguaan die met enige regelmaat over het dak stampt. En die knipperende lampen: dat zijn gewoon de permanente stroomstoringen. Maar niet voor de Nicaraguanen, want die hebben allemaal wel een keer de man zonder hoofd langs ons kantoor zien rijden. En in ons studentenhuis kruipt ’s avonds echt een buurvrouw over de muur die zich ’s nachts in een apin verandert. Sterker nog, de meest grote macho weet het zo overtuigend te brengen, dat je het bijna zelf gaat geloven.

Een kaarsje branden
Met het schaamrood op mijn kaken moet ik dan ook bekennen, dat ik vanaf morgen een kaarsje brand in de hoop dat ik daarmee de woorden van een pasgeboren Nicaraguaanse baby ongedaan kan maken, en dat al onze kinderen gewoon een vrolijk Pasen beleven.

Dorien

Harold groeide op bij zijn grootouders, in een klein huisje aan de rand van de rivier, in het zoutdorp El Tamarindo. Vlak naast de zoutvelden. Omdat zijn vader, net als vele anderen, vlak na zijn geboorte de benen neemt, is zijn moeder (dan 19 jaar)   genoodzaakt een baan te zoeken in Costa Rica. Ze heeft geluk en vindt een baan als huishoudster en kinderoppas. Een week per jaar krijgt ze vrij om haar familie in Nicaragua bezoeken. Dankzij het geld zij naar Nicaragua stuurt, hebben Harold en zijn opa en oma te eten en kan hij zelfs naar school. Als Harold zeven is krijgt hij nog een zusje, dat ook bij opa en oma komt wonen.

Met beide handen
Elk jaar haalt Harold prachtige rapporten, maar op zijn vijftiende moet hij van school, want oma heeft dure medicijnen nodig en dus blijft er niet genoeg geld over om uniformen, boeken en schriften of schoolgeld te betalen. Op dat moment stelt zijn wiskundeleraar hem voor aan Dorien. Zij heeft zijn verhaal gehoord en biedt hem een technische beroepsopleiding aan. Die kans grijpt Harold met twee handen aan, hoewel nog geen enkele jongere uit zijn dorp ooit die kans gekregen en hij dus niet weet wat hem te wachten staat.

Ruim een uur lopen
Harold krijgt een bed bij een ver familielid aan de rand van León, want heen en weer reizen tussen zijn dorp en de school is uitgesloten. “Vooral het eerste jaar was heel zwaar. Ik kende niemand, het niveau van lesgeven en de hoeveelheid opdrachten was veel hoger, dan ik gewend was in Tamarindo. Bovendien moest ik veel dingen opzoeken op internet, en ik had nog nooit achter een computer gezeten. Bovendien moest ik elke dag ruim een uur lopen, want ik had geen fiets en mijn familie woont helemaal aan de andere kant van de stad.” Maar nooit hoorden wij een klacht van Harold. We zagen wel dat hij flink wat kilo’s afviel en pas veel later hoorden we dat hij slechts een keer per dag at: de schoolmaaltijd die MPP voor hem betaalde.

Aan de slag
Drie jaar later was het groot feest tijdens de diploma-uitreiking. De familie had drie jaar lang gespaard voor een feestmaaltijd op de dag van de uitreiking. Ook Dorien en Jairo werden uitgenodigd op de uitreiking die wel vijf uur duurde.   Gelukkig vond Harold al na vijf maanden een baan bij het oliebedrijf in Puerto Sandino. Toch zat hij nooit stil, want in de tussentijd legde hij onder meer de elektriciteit aan in het huis van Dorien en op het kantoor van MPP. Hij onderzocht bovendien de mogelijkheden om een eigen bedrijf op te zetten. En dat zal er op een dag nog wel van komen, maar op dit moment heeft hij het te druk met zijn twee banen. Want naast het oliebedrijf, werkt hij ook nog voor de Haarlemse koffiehandelaar Robert Heijdacker van Orpin Organics.

Voor eigen rekening
Van zijn inkomen betaalt Harold tegenwoordig zelf zijn universitaire opleiding die hij in het weekend volgt aan de Politécnico la Salle, dat sinds dit jaar ook een universitaire accreditatie heeft.   Daarnaast heeft hij een stuk land gekocht en een brommer, waarmee hij zich tussen werk, León en El Tamarindo voortbeweegt. En het mooiste is nog wel, dat hij zijn moeder terug heeft kunnen halen naar Nicaragua. Zij kan nu zorgen voor zijn zusje en grootouders. Samen met Harold zet zij nu een kippenfokkerij op.

En Harold blijft het geluk aantrekken. Via Don Robert, hoorden wij dat Harold 50.000 córdobas (€2.500,-) heeft gewonnen in de nationale loterij.   Waarschijnlijk gaat hij daarmee een huis bouwen.

Wat als..
Hoe had het leven van Harold er nu uitgezien als we hem niet hadden geholpen, wordt me wel eens gevraagd. En het antwoord zie je overal om je heen, als je door het dorp El Tamarindo loopt. Als Harold op zijn 15^e was gestopt met leren, dan had hij nu net als de mannen in zijn dorp op de zoutvelden gewerkt. Zes maanden per jaar tegen een schamel loontje van 1 a 2 dollar per dag.   Met een beetje pech, zou dat geld voor een groot gedeelte opgaan aan lokaal gestookte rum en de drie, vier kinderen die hij zou hebben bij verschillende vrouwen. En met nog meer pech zou hij tussen zijn 30^e en 40^e levensjaar sterven aan chronisch nierfalen, veroorzaakt door het werk in de zoutvelden, de hitte, het gebrek aan schoon drinkwater, alcoholisme en slecht eten.

Tja gelukkig is Harold een in en in goeie jongen en trekt hij een hoop geluk aan. Nog elke dag.

Mpowering People blogt!